Nowoczesną linę stalową wynalazł niemiecki inżynier górnictwa Wilhelm Albert w latach 1831–1834 do zastosowania w kopalniach w górach Harz w Clausthal, w Dolnej Saksonii w Niemczech. Szybko zdobyła uznanie, ponieważ wykazywała większą wytrzymałość niż stosowane wcześniej liny konopne i łańcuchy metalowe.

Pierwsze liny Wilhelma Alberta składały się z trzech splotek, każda z czterech drutów. W 1840 Szkot Robert Stirling Newall udoskonalił proces. W Ameryce produkcję lin stalowych rozpoczął John A. Roebling w 1841, co stało się podstawą jego sukcesu w budowie mostów wiszących. Roebling wprowadził szereg innowacji w konstrukcji, materiałach i produkcji lin. Śledzący rozwój technologii górniczych i kolejowych Josiah White i Erskine Hazard, główni właściciele Lehigh Coal & Navigation Company (LC&N Co.), podobnie jak wcześniej przy pierwszych wielkich piecach w Lehigh Valley, zbudowali w 1848 fabrykę lin stalowych w Jim Thorpe w Pensylwanii. Dostarczała ona liny wyciągowe dla projektu Ashley Planes, a następnie dla pochylni toru powrotnego Summit Hill & Mauch Chunk Railroad. Zwiększyło to atrakcyjność tej czołowej atrakcji turystycznej i znacząco poprawiło zdolność przewozu węgla, skracając powrót wagonów z niemal czterech godzin do mniej niż 20 minut.

W kolejnych dekadach nastąpił gwałtowny rozwój górnictwa głębinowego w Europie i Ameryce Północnej: wyczerpywały się złoża przypowierzchniowe, a górnicy musieli podążać za nachylonymi pokładami. Kolejnictwo dopiero się rozwijało, a parowozy nie miały wystarczającej siły pociągowej do pokonywania stromych wzniesień, dlatego powszechne były koleje na pochylniach. Przyspieszyło to rozwój wyciągów linowych w Stanach Zjednoczonych, ponieważ złoża w północnej i południowej części regionu antracytowego z roku na rok zalegały głębiej. Nawet bogate złoża w Panther Creek Valley zmusiły LC&N Co. do głębienia pierwszych szybów na niższych stokach, począwszy od Lansford i sąsiadującego z nim Coaldale w hrabstwie Schuylkill.

Niemiecka firma inżynieryjna Adolf Bleichert & Co. została założona w 1874 i rozpoczęła budowę dwulinowych kolei napowietrznych dla kopalń w Zagłębiu Ruhry. Dzięki ważnym patentom i dziesiątkom działających systemów w Europie Bleichert zdominował branżę światową, a następnie udzielił licencji na swoje projekty i technologie produkcji firmie Trenton Iron Works w New Jersey w USA, która budowała instalacje w całej Ameryce. Adolf Bleichert & Co. zbudowała setki kolei napowietrznych na świecie: od Alaski po Argentynę, Australię i Spitsbergen. Firma Bleichert zbudowała również setki kolei napowietrznych dla niemieckiej armii cesarskiej i Wehrmachtu.

W drugiej połowie 19 wieku systemy lin stalowych służyły do przenoszenia mocy mechanicznej, także w nowych tramwajach linowych. Ich koszt wynosił jedną dziesiątą kosztu wałów transmisyjnych, a straty tarcia były niższe. Dzięki tym zaletom systemy linowe wykorzystywano do przesyłania mocy na odległość kilku mil lub kilometrów.