Lina stalowa składa się z co najmniej dwóch pełnych drutów metalowych skręconych śrubowo w złożoną linę o konstrukcji zwijanej. Liny o większej średnicy składają się z wielu takich splotek zwiniętych w konstrukcję kablową. Podczas produkcji na maszynie przemysłowej zwanej splatarką druty są prowadzone przez szereg bębnów i skręcane do uzyskania docelowego układu złożonego.

W ścisłym znaczeniu określenie lina stalowa odnosi się do średnic większych niż 9.5 mm (3/8 in), natomiast mniejsze przekroje określa się jako linki lub cięgna. Początkowo stosowano druty z żelaza kutego, lecz obecnie głównym materiałem do produkcji lin jest stal.

Historycznie liny stalowe wywodzą się z łańcuchów z żelaza kutego, które często ulegały awariom mechanicznym. Wady ogniw łańcucha lub pełnych prętów stalowych mogą prowadzić do katastrofalnego zniszczenia, natomiast wady pojedynczych drutów liny stalowej są mniej krytyczne, ponieważ pozostałe druty łatwo przejmują obciążenie. Tarcie między poszczególnymi drutami i splotkami powoduje zużycie w okresie eksploatacji, ale jednocześnie pomaga krótkotrwale kompensować drobne uszkodzenia.

Rozwój lin stalowych rozpoczął się od zastosowań w górniczych urządzeniach wyciągowych w latach 1830. Liny stalowe pracują dynamicznie przy podnoszeniu w żurawiach i dźwigach osobowych oraz przy przenoszeniu mocy mechanicznej. Służą również do przekazywania siły w mechanizmach, takich jak cięgno Bowdena lub powierzchnie sterowe samolotu połączone z dźwigniami i pedałami w kabinie. Jedynie linki lotnicze mają WSC (rdzeń ze splotki stalowej). Dostępne są też w mniejszych średnicach niż liny stalowe. Na przykład linki lotnicze występują w średnicy 1.2 mm (3/64 in), podczas gdy większość lin stalowych zaczyna się od średnicy 6.4 mm (1/4 in).[2] Liny statyczne podtrzymują konstrukcje, takie jak mosty wiszące, lub służą jako odciągi wież. W napowietrznych kolejach linowych liny podtrzymują i przemieszczają ładunki nad ziemią.